چكيده:
هدف از اين تحقيق تعيين اثر تحريك هيپوكسي ناشي از تمرين شديد درپاسخ هاي فيزيولوژيكي افزايش توليد اريتروپويتين بود.20 ورزشكار براي 3 دقيقه با بيشينه اكسيژن مصرفي تمرين كردند.اشباع اكسي هموگلوبين در 8 ورزشكار اندازه گيري و ارزيابي شد.غلظت اريتروپويتين سرم با استفاده از INCSTAR اندازه گيري شد و به طور معني داري9+- 28 درصد در 24 ساعت پس از تمرين در 11 شركت كننده اي كه اشباع اكسي هموگلوبين سرخرگي كمتر از 91 درصد داشتند،افزايش يافت.
پس از 96 ساعت تمرين،سطوح فيريتين كاهش و محتواي رتيكولوسيت افزايش داشت.تغيير معني داري در سطوح اريتروپويتين 8 ورزشكار تمرين نديده در گروه كنترل،ديده نشد.
سازش خوبي بين اشباع اكسي هموگلوبين سرخرگي ودرصد اشباع اكسي هموگلوبين تخميني مشاهده شد.تمرينات بيشينه كوتاه مدت ميتواند هيپوكسي را كم و سطوح اريتروپوتين را در افراد تمرين ديده افزايش دهد.
كاهش سطوح هيپوكسي سرخرگي زير 91 درصد در طول تمرين نياز به افزايش سطوح اريتروپويتين سرم را ظاهر كرد.
هورمون اريتروپويتين اثر تحريكي قوي بر توليد سلول قرمز خون و هموگلوبين دارد اين موضوع بيان شده كه مكانيسم هايي كه سنتز اريتروپويتين را كم ميكنند،روي اكسيژن رساني و عملكرد استقامتي اثر گذارند. تحقيقات اثر تمرين را روي توليد اريتروپويتين ازمايش كردند واين ناتمام(بي نتيجه) مانده است.بيشتر گروهها تغييري در ميزان اريتروپويتين پس از يك تمرين بيشينه ي 30 تا 180 دقيقه اي،مشاهده نكردند.تنها يكي از گروههاي محققين افزايش اريتروپويتين را پس از 30 ساعت تمرين گزارش دادند. تنها گزارشاتي كه افزايش اريتروپويتين را بيان كرده اند مربوط به تمرينات زير بيشينه و بيشينه بوده است كه تحت شرايط هيپوكسي تمرين قرار گرفته اند.
استفاده از هيپوكسي نورموباريك و هيپوباريك نشان داد كه افزايش اوليد اريتروپويتين به شدت و مدت مواجهه با تحريكات هيپوكسي ارتباط دارد.سنجش ميزان اريتروپويتين سرم در شرايط پاتولوژيكي مانند كم خوني و بيماري هاي قلبي عروقي، رابطه بين اريتروپويتين و هيپوكسي را حمايت ميكند.بقیه در ادامه مطلب
ادامه مطلب


